In the middle of nowhere. Hollandse diep

Na een periode van regen liet de zon zich eindelijk weer zien, en ik trok de natuur in — het liefst zo ver mogelijk weg van de bewoonde wereld.

Ik schilder ontzettend graag in de stad, maar het kan natuurlijk behoorlijk vermoeiend zijn. De hele dag heb je contact met mensen: met degenen die oprecht geïnteresseerd zijn, met mensen die gewoon even komen kijken en soms ook met een iets te opdringerige toeschouwer (gelukkig niet vaak).

Hoe dan ook, aan het einde van zo’n dag ben je moe. Voor mij is er dan niets beter dan ergens de velden in te trekken, alleen te zijn met mijn gedachten en de verschillende stemmingen van de natuur te schilderen.

En eigenlijk geldt: hoe eenvoudiger het landschap, hoe moeilijker het is om het goed te schilderen. Er is geen mogelijkheid om je achter mooie details te verschuilen — je werkt puur met de ruimte van de lucht en het land, of het water.

Het allermooiste moment is vlak na de regen. De wolken stapelen zich op, de zon breekt er af en toe doorheen en de weerspiegelingen op het water flikkeren… Je moet vooral proberen dat ene moment niet te missen, want alles verandert razendsnel.

Eerst maakte ik een onderschildering en eerlijk gezegd vind ik die nu misschien zelfs mooier dan het uiteindelijke resultaat. Terwijl ik schilderde, veranderden de wolken voortdurend: ze kwamen opzetten, verdwenen en maakten weer plaats voor nieuwe. Daardoor heb ik die lichte, dynamische eerste schets later overschilderd met zwaardere wolkenpartijen.

Vergelijk de twee fases eens — welke spreekt jullie meer aan?

Zelf heb ik ineens zin om juist die eerste versie nog eens te schilderen. Volgens mij zat daar meer helderheid, lucht en frisheid in. Wat vinden jullie?

Ik lees jullie reacties altijd met veel plezier. Soms brengen ze me zelfs op nieuwe ideeën voor mijn volgende pleinairs.